| گزارش برنامه صعود زمستانی زرد کوه – قله هفت تنان |
|
|
|
| نویسنده محمد رضا طالبپور | |||||
| ۲۲ فروردين ۱۳۸۹ | |||||
در نخستین ساعا ت بامداد پنج شنبه 22 بهمن 88 قبل از روشن شدن هوا چهار نفر از اعضای گروه کوهنوردی پیام زرد کوه ومخابرات عزم و اراده خود را بر آن نهادند که حرکت خود را برای اجرای این برنامه آغاز کنند. لذا طبق برنامه ریزی و هماهنگی های قبلی با یک دستگاه اتومبیل مزدا دو کابین حرکت خود را به سوی روستای شیخ علی خان آغاز کردند. همه افراد لباس کفش گتر کلاه و بقیه لوازم مورد نیاز را پوشیده بودند تا هنگام پیاده شدن با توجه به سرد بودن هوا مشکلی از این جهت نداشته باشند. در ساعت 7 صبح به روستای یاد شده رسیدند. در این محل جاده بطور کامل مسدود و پوشیده از برف بود.نخستین گام ها را برای آغاز برنامه از روی برفهای یخ زده شروع کردند و هر کدام با خود به نوعی در باره این برنامه 3 روزه می اندیشیدند. مطمئا همگی آنها از مخاطرات و سختی های چنین برنامه ای آگاهی داشتند.
آنها می دانستند حتی برای حرفه ای ترین و با تجربه ترین افراد حوادث تلخی در برنامه های زمستانی رقم خورده اما براستی چه نیرویی باعث شد عزم آنها برای رسیدن به هدفشان دچار تزلزل نشود؟ به هر حال افراد با صدای خوش آهنگ خرد شدن برف و یخ در زیر گامهایشان حرکت خود را آغاز و پس از گذشتن از کنار امامزاده شیخ علی خان و عبور از روی رود خانه با حمایت سیم بکسلهای نصب شده روی رودخانه به شیب نسبتا تندی رسیدند. با کوله پشتی های بسیار سنگین و برف کوبی حرکت ملایم خود را تا بالای شیب ادامه داده و سپس به یک دشت نسبتا وسیع رسیدند. در این نقطه قلل زرد کوه که سراسر پوشیده از برف بودند به زیبایی هر چه تمامتر رخ می نمودند. منطقه واقعا زیبایی خاصی داشت. هوا کاملا آفتابی و صاف بود. درخشش نور آفتاب روی برفها جلوه خاصی از زیبایی داشت که هیچ کلامی قادر به وصفش نیست. حتی پیشرفته ترین دستگاه های تصویر برداری قادر نیستند زیبایی های چنین طبیعت بکری را بطور کامل به بیننده خود منتقل کنند. لذت دیدن چنین مناظری نصیب آنهایی شده بود که بودن در این موقعییت را بر همه چیز ترجیح داده بودند. آنها با روحیه و نیروی مضاعفی که از تماشای چنین چشم اندازهایی که غیر از خودشان هیچ کس دیگری در آنجا نبود حرکت خود را در دشت ادامه دادند تا در ساعت 10 به ارتفاع بالای رود خانه آب سرده که از چشمه قنبر کش سرچشمه می گیرد رسیدند. برای رسیدن به رودخانه جاده مالرو قدیمی مسیر مناسبی در دیگر فصول میباشد. اما به دلیل احتمال ریزش بهمن گروه چنین مسیری را انتخاب نکرد. آنها مسیری با شیب تند عمود بر رودخانه را طی کردند تا به رودخانه رسیدند. برای عبور از رودخانه همگی کفشهای دو پوش خود را بیرون آوردند و با پوشیدن کفش اضافی که به همراه داشتند و کشیدن پلاستیک روی کفشها از رودخانه عبور کردند و به ابتدای دره ایل بیگ رسیدند. آنها باید مسیر را به سمت راست ادامه می دادند اما با توجه به شیب بسیار تند کنار رودخانه ترجیح دادند از کمی بالاتر حرکت کنند. لذا با حرکت عمودی از شیب بسیار تندی به زیر صخره های سنگی رسیدند و از آنجا به سمت راست حرکت کردند. در ادامه به نقطه ای رسیدند که ادامه حرکت با توجه به شیب بسیار تند و احتمال شکستن برف با مشکل مواجه شد. لذا سرپرست گروه با تبادل نظر با بقیه افراد تصمیم گرفت با ایجاد یک کارگاه تی شکل با استفاده از دو عدد کلنگ و طنابچه افراد را با حمایت طناب به پایین انتقال دهد تا از مسیر دیگری حرکت کنند. بنا بر این با صرف وقت و انرژی زیادی گروه این تصمیم خود را عملی ساخت. پس از اینکه همگی به پایین آمدند حرکت خود را به سمت پل جی جه ادامه دادند. پس از طی کردن یکی دو ساعت مسیر فراز و نشیب در ساعت 5/3 بعد از ظهر به محل مناسبی جهت برپایی کمپ رسیدند. تعیین محل مناسب جهت شب مانی در فصل زمستان بسیار مهم میباشد. قرار نگرفتن در معرض باد - سیلاب – بهمن از جمله مواردی میباشد که باید در نظر داشت. با این تفاصیل هر چند گروه می خواست در نقطه ای نزدیکتری به قله کمپ را بر پا کند اما صرف وقت زیاد برای کارگاه زدن و کارهای جانبی آن از یک طرف و نبودن مکان مناسب کمپ در فاصله نزدیک از طرف دیگر باعث شد تا تیم تصمیم گرفت در مکان نسبتا مسطحی که فاصله مناسبی از محل احتمالی ریزش بهمن داشت چادر بزند. بنابراین آنها با فشرده کردن برفها زیر چادر را مسطح نموده و پس از بر پایی چادر کلیه لوازم و کفشها را پس از تمیز کردن از برف به داخل چادر منتقل نمودند و در فضایی که چهار نفر به سختی جایشان می شد قرار گرفتند. با غروب آفتاب هوا رو به سردی گذاشت. بطوری که رطوبت حاصل از تنفس روی دیواره های چادر و لوازم یخ میزد. در چنین شرایطی این پوشاک مناسب و کیسه خواب های مخصوص سرما که بتوانند سرمای حدود 30 درجه زیر صفر را تحمل کنند ناجی انسان خواهند بود. حتی با داشتن چنین تجهیزاتی در چنین هوایی در کوهستان بدن فقط از یخ زدن در امان می ماند. بنابر این باید آمادگی تحمل سرما را در برنامه های زمستانی داشت. در یکی از برنامه های زمستانی یکی از افراد در چادر به علت آمادگی نداشتن تحمل سرما با وجود داشتن تجهیزات زمستانی جان خود را از دست داد.
به هر حال افراد تیم با داشتن وقت کافی قبل از خواب به تبادل نظر در باره برنامه روز بعد پرداختند. به دلیل در پیش داشتن مسیر طولانی تا رسیدن به قله تصمیم بر این گرفتند حرکت را تا جایی ادامه دهند تا زمان کافی برای باز گشت داشته باشند. و از طرفی ادامه حرکت را در شرایطی که احتمال خطر وجود داشته باشد کنسل کنند. از بر آیند نظرات ابراز شده نتیجه ای که بدست آمد این بود : در نظر گرفتن سلامتی تک تک اعضای تیم مهمترین اصل برای آنها قلمداد شود. هر تصمیمی که گرفته خواهد شد با توجه به این اصل خواهد بود. در چنین شرایطی هست که همدلی اعضا از یک طرف و داشتن تبحر وتجربه کافی میتواند تضمین کننده نسبی موفق بودن برنامه هایی این چنینی باشد. شر کت در کلاسهای آموزشی یخ وبرف و تمرین کافی ترمز زدن با کلنگ هنگام پرت شدن از سراشیبی ها از جمله موارد مهم در صعود های زمستانی میباشد. به هر حال گروه با تکیه بر تجربیات برنامه روز بعد را مرور کرد و با گرفتن نتایج خوب در شبی بسیار سرد اما با دلهایی گرم به خواب و استراحت پرداخت.
آغاز روز بعد را چکاوک پرنده ای در نزدیکی چادر اعلام کرد. واقعا شگفت که این پرنده در چنین هوای سرد و برفی که ظاهرا نه غذایی برای خوردن و نه مکان مناسبی برای خوابیدن دارد چطور خود را با این شرایط سخت آب و هوایی تطبیق داده است؟ از دیگر موجودات زنده ای که در منطقه بودند می توان از گرگ و شغال نام برد که در طی شب در اطراف چادر به دنبال غذا بودند. کوهنوردان نیز هماهنگ با طبیعت جنب و جوش خود را آغاز کردند و پس آماده کردن خود کوله پشتی های حمله را بر دوش انداخته و راه قله زیبای هفت تنان را در پیش گرفتند. آنها با خود مقدار مختصری آب - غذا - تنقلات – طناب – هارنس و دیگر لوازم فنی مورد نیاز را برداشته بودند. حرکت گروه ابتدا در شیب ملایمی در زیر نور آفتاب به سمت قله ادامه یافت سپس مقابل پل جیجه با پشت سر گذاشتن شیب بسیار تند و نفس گیر مسیر را ادامه داده و پس از رسیدن به بالای ارتفاع پناهگاه را در سمت چپ در دور دست مشاهده کردند. پناهگاه محل مناسبتری برای شب مانی کوهنوردان بود اما به دلیل فاصله زیاد آن با قله آنها ترجیح داده بودند شب را در چادر خود بسر آورند. گروه پشت به پناهگاه و رو به قله حرکت خود را ادامه داد و در طول مسیر چاله های برفی زیادی مشاهده کردند. در ابتدای حرکت هوا آفتابی وسرعت باد ملایم بود اما پس از اینکه روز از نیمه گذشت هوا کم کم طوفانی شد. با این حال تیم به حرکت خود ادامه داد تا اینکه در نزدیکی های قله بوران برف بقدری شدید شد که ادامه حرکت را نا ممکن ساخته بود. در این شرایط اصرار بر حرکت می توانست مخاطرات زیادی همراه داشته باشد. به همین دلیل با توجه به صحبت های شب قبل بین اعضای گروه در مورد حفظ جان افراد تصمیم به بازگشت بسوی کمپ اتخاذ گردید. لذا افراد با احتیاط فراوان در بوران برف مسیر بازگشت را در پیش گرفتند تا به همان شیب تندی که صبح همان روز از آن بالاآمده بودند رسیدند. به دلیل پر شدن جای پاها در برف و شیب بسیار تند افرد با حمایت طناب خود را به پایین رساندند و در نهایت در ساعت 4 بعد از ظهر به محل کمپ رسیدند. از محل کمپ تا رسیدن به روستای شیخ علی خان حدود 7 ساعت زمان نیاز داشت تا تیم خود را به آنجا برساند. بنابراین آنها تصمیم گرفتند شب دوم را هم در همان کمپ بمانند.صبح روز سوم نیز پس از جمع آوری لوازم و کمپ خود را برای بازگشت بسوی روستا آماده نمودند. با اینکه مقدار زیادی از غذاهای اضافی خود را در محل کمپ برای حیوانات وحشی و پرندگان باقی گذاشتند اما باز هم با کوله پشتی های سنگین باز گشتند بیشتر حجم کوله پشتی ها را لباس گرم – کفش اضافی – طناب – هارنس – چادر – بیلچه و دیگر لوازم فنی تشکیل می داد. تمامی زباله هایی که توسط خودشان بوجود آمده بود جمع آوری کردند و در یک کیسه نایلونی با خود به شهر بردند تا به شکل صحیح دفع شود. در واقع وجدان هیچ انسانی نباید به این راضی شود که چنین طبیعت پاکی را با نا پاکی ها آلوده کند. طبیعتی که به ما زندگی و طروات میبخشد حقش را باید ادا کنیم. کوهنوردان واقعی هیچگاه به طبیعت ظلم نکرده اند. امید که همه ما دوستدار طبیعت باشیم.
گروه پس از طی کردن مسیر روز اول در ساعت 2 بعد از ظهر 24 بهمن به شیخ علی خان رسید و همگی شاد و مسرور از اینکه توانسته بودند با حفظ سلامتی خود در چنین برنامه ای شرکت کنند در ساعت 5/4 به شهرکرد رسیدند.
افراد شرکت کننده در برنامه : قاسم فاطمی ( سرپرست ) – حسین جانبازی – احمد حیدری- محمد رضا طالب پور ( گزارش نویس )
لوازم مورد نیاز برای هر شخص : طنابچه انفرادی – هارنس – کارابین پیچ دو عدد – یومار – کلنگ – باتون – کفش دو پوش – کفش سبک – کاپشن شلوار گورتکس و پلار – عینک طوفان – جوراب پر و پشمی – کرامپون – گتر – دستکش گورتکس و پلار – کلاه طوفان – کیسه خواب پر منفی 30 درجه – زیر انداز عایق سرما – کرم ضد آفتاب – کیسه نایلونی بلند دو عدد – هد لایت – غذا و تنقلات کافی – موبایل
لوازم عمومی : یک حلقه طناب – چادر ارتفاع – بیلچه – کمکهای اولیه – دوربین فیلم بردار
|
|||||
| آخرین بروز رسانی ( ۲۲ فروردين ۱۳۸۹ ) | |||||
منوی اصلی
| صفحه اصلی |
| گزارشات برنامه |
| لینکستان |
| تماس با ما |
| کمیته محیط زیست |
| گالری عکس |
| مقالات آموزشی |
| برنامه گروه |
سایر منو ها
| مدیریت |
ورود و خروج
انتخاب قالب
حاضرین در سایت
9 میهمان حاضرندمحبوب ترین ها
- کوهنوردی (3602 بازدید )
- لباس کوهنورد (2190 بازدید )
- برنامه سه ماهه پائیز گروه (2037 بازدید )
- کفش کوه (2010 بازدید )
- کوله پشتی خوب (1392 بازدید )
